[APH fic (จริงๆค่ะพี่น้อง อย่างจริงจัง)] Long night
posted on 17 Mar 2011 20:36 by asd2526 in Fiction
เนื้อหาในเอนทรีนี้ไม่ ได้มีส่วน เกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก กรุณาใช้วิจารณญาณในอ่านเนื้อความด้านล่าง
(ก็อปเจ๊มาดื้อๆ ฮา)
Fandom: Hetalia
Date written: March 2011
Timestamp: Chernobyl Crisis, Tsunami in Thailand, Earthquake in Japan
Words: ~ 4,000
Characters: Russia, Thai, and Japan (yes, seriously)
Pairings: it's not the focus
Rating: PG
Warnings: plot what plot, lack of quotation marks around direct speech
มันเป็นคืนที่เจ็บปวดและยาวนาน
ใช่
แต่ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง พรุ่งนี้จะมาถึงหรือไม่
คืนนี้...เราจะอยู่ด้วยกัน
...
1986, เคียฟ, สหภาพโซเวียต
เราเจอเขาแล้ว
ผืนดินสีเทา ถุงใส่ศพสีดำ ชุดกันรังสีขาวปลอด ทุกอย่างกลายเป็นภาพพร่าเลือนอยู่เบื้องหลังเมื่อเปลสนามสีสดถูกยกตัดพื้นที่เข้ามา ร่างซีดนอนนิ่งจมลงกับเปล ผิวซีดเผือดขะมุขะมอม เรือนผมสีอ่อนเปื้อนเลือด ดวงตาเฉดม่วงลึกลับถูกฝังอยู่ใต้ผ้าพันแผลหนาเตอะที่มีเลือดซึมประปราย
ไอน้ำระเบิดใส่หน้าเขาตอนพยายามจะดับไฟ ให้ตายเถอะ ปล่อยเขาเข้าไปได้ยังไงกัน
ทีมกู้ภัยเคลื่อนไหวว้าวุ่น...ในรอยต่อแสนเล็กของความโกลาหล ญี่ปุ่นกุมมือเย็นชืดช้าๆ สัมผัสผ่านถุงมือเคลือบตะกั่วไม่อบอุ่นหรืออ่อนนุ่ม แต่หนักแน่น มั่นคง ไร้ความหวั่นไหว
ใบหน้าที่ถูกกั้นดวงตาพยายามหันมอง ริมฝีปากแห้งกรังขยับแผ่ว กลายเป็นรอยยิ้มแสนบาง
นั่นนายใช่ไหม?
ครับ คิคุกระซิบผ่านหน้ากากกันรังสี มีความห่วงใยอยู่ในน้ำเสียง ทุกคนอยู่ที่นี่ อดทนนะครับ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน
เปลถูกยกอีกครั้ง เสียงคุ้นเคยแผ่วจางไปในความวุ่นวาย...หนาวเหลือเกิน อีวานรู้สึกได้ว่าค่ำคืนกำลังจะมาถึง
และมันเป็นจะค่ำคืนที่แสนยาวนาน
...
2004, กระบี่, ไทย
เงาเลือนแล้ว...ไทยเอามือส่องกับรอยแยกที่มีแสงแดดลอดเข้ามา แสงจางลง เงาไม่คมชัด ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่ตอนนี้เสียงเงียบไปแล้ว เงียบสนิท โดดเดี่ยว วังเวง
เขาติดอยู่ในซอกเล็กๆ แคบๆ เต็มไปด้วยโคลนและน้ำ รู้สึกเหมือนเป็นนักโทษขังลืม
พยายามยกซากอิฐบนหัวออก แต่ด้วยมือข้างเดียวมันไม่ง่ายเลย แขนซ้ายห้อยไปแล้ว คงหักตอนโดนน้ำพัดไปฟาดอะไรเข้าให้ เหงื่อผสมเลือดไหลเข้าตาทุกครั้งที่เงยหน้าสองรูแสงนั่น ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง มือทั้งยกทั้งทุบจนถลอกเป็นแผล ช่วยผมด้วย ผมติดอยู่ในนี้ ช่วยผมที
เสียงก้องแค่ในโพรงแคบๆนี่ ข้างนอกเหมือนโลกหายไปทั้งใบ
หรือจะเหลือเขารอดอยู่คนเดียวจริงๆ
เขาทำอะไรไม่ได้ เหนื่อยเกินกว่าจะร้องไห้เสียด้วยซ้ำ...แดดหมดแล้ว ค่ำคืนมาเยือน คืนที่ไม่มีแสงดาว คืนที่ไม่มีแสงจันทร์
อากาศหนาวเยือกอยู่ในกระดูก
เป็นค่ำคืนที่ยาวนานเหลือเกิน
...
2011, เซนได, ญี่ปุ่น
เรายังไม่เจอเขา รัสเซียบอกกับไทย ตอนนี้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด ทีมกู้ภัยทำงานกันไม่หยุด แต่ถนนหนทางพังไปหมดอย่างนี้ทำอะไรยากหน่อย
ไทยพยักหน้า เข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย รอสินะครับ
ทั้งคู่นั่งเงียบท่ามกลางความวุ่นวายของศูนย์กู้ภัย พระอาทิตย์แต้มสีแดงฉานบนซากของความพินาศ สีแดงเหมือนบนธงของญี่ปุ่น สีอาทิตย์อัสดง
กำลังจะค่ำแล้ว วันนี้เราหาเขาไม่เจอแน่
พรุ่งนี้เราจะเจอเขาครับ เสียงของไทยเชื่อมั่น เขาคือญี่ปุ่น ลูกพระอาทิตย์ ถ้าพระอาทิตย์กลับมา เขาจะกลับมาเหมือนกัน
รัสเซียยิ้ม เขาไม่เคยมีความเชื่ออะไรทำนองนั้น และโอกาสมันก็ยากแสนยากเหลือเกิน...
แม้จะไร้ความเชื่อมั่น แต่ก็ยังมีความหวัง
ช่างเป็นค่ำคืนที่ยาวนานเหลือเกิน
...
1998, เดนเวอร์, สหรัฐอเมริกา
เสียงใครต่อใครอยู่รอบตัวเขาไปหมด ความตื่นเต้นกำจายในอากาศ อีวานได้ยินเสียงอัลเฟรดพูดเกี่ยวกับโลงศพเหล็กที่เชอร์โนบิลและอีกหลายสิ่งที่เขาไม่รู้เรื่อง เขาพลาดไปหลายอย่างเหลือเกิน นี่ถือว่าสายไปเยอะเสียด้วยซ้ำสำหรับการกลับมาพบแสงสว่างอีกครั้ง
ผ้าพันตาถูกแกะออก โลกขาวพร่า แสงสว่างบาดตา
เสียงกระซิบคุ้นเคยดังที่ข้างหู ชัดเจนกว่าทุกสิ่ง
อรุณสวัสดิ์ครับ
...
2004, กระบี่, ไทย
มีเสียงดังเกิดขึ้น
ฝีเท้าคนหลายคนวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของไทย สำเนียงสื่อสารฟังไม่เข้าใจแต่แสนจะคุ้นหู เขาพยายามหรี่ตามองลอดช่องเล็กๆนั่น แต่ความเหนื่อยล้าทำให้ทุกอย่างเป็นแค่จุดแสงเลือนๆ ผมอยู่นี่ครับ เสียงที่เคยตะโกนเหลือแค่พอกระซิบแหบแห้ง พาผมออกไปที
อึดใจนานราวชั่วกัป หากเมื่อซากกำแพงใหญ่ถูกยกออกไป โลกทั้งใบพลันขาวพร่า แสงสว่างบาดตา
มือในถุงมือเปื้อนโคลนยื่นมาจากแสงนั้น กุมมือของเขาไว้แน่น ภาษาอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่น ชัดเจนกว่าทุกสิ
ผมเจอคุณแล้วครับ อดทนไว้นะ พวกเราอยู่นี่แล้ว
...
2011, เซนได, ญี่ปุ่น
เราเจอเขาแล้ว
ผืนดินสีเทา ถุงใส่ศพสีดำ ชุดกู้ภัยสีสด ทุกอย่างกลายเป็นภาพพร่าเลือนอยู่เบื้องหลังเมื่อเปลสนามถูกยกตัดพื้นที่เข้ามา ร่างซีดนอนนิ่งจมลงกับเปล ผิวซีดเผือดขะมุขะมอม ตามร่างเปรอะด้วยคราบโคลนและรอยเลือด โทรมจนน่าใจหาย
พระเจ้า...
ทีมกู้ภัยเคลื่อนไหวว้าวุ่น...ในรอยต่อแสนเล็กของความโกลาหล รัสเซียและไทยโผเข้าเคียงข้าง มือเย็นชืดเปื้อนคราบโคลนถูกกำกระชับ อย่างอบอุ่น อย่างมั่นคง
ริมฝีปากแห้งกรังขยับแผ่ว กลายเป็นรอยยิ้มแสนบาง
...พวกคุณสินะ
หัวใจแทบสลาย แต่ทั้งคู่ยังคงยิ้มตอบกลับ
ใช่ พวกเราเอง อรุณสวัสดิ์เพื่อน
อดทนนะครับ
ญี่ปุ่นยังคงยิ้ม แต่สติกำลังจะหลุดสู่ความมืด เปลถูกยกอีกครั้ง เสียงแผ่วเลือนจางไปกับความวุ่นวาย...
แสงสุดท้ายของวันลับลงตรงขอบฟ้า
...
กำแพงขาวกั้น หน้าประตูไอซียูมีเพียงกรอบแก้วอันเล็กเพื่อมองดูร่างภายในนั้น ให้ความรู้สึกราวตุ๊กตาในกล่องแก้ว มองได้ สัมผัสไม่ได้
ไทยและรัสเซียมองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะหลงฤดูปลิวเป็นเงาในความมือ ดึกมากแล้ว โลกก้าวเข้าสู่จุดลึกสุดแห่งราตรี ทุกวินาทีก้าวย่างช้านาน
ใช่ นี่คือค่ำคืนอันยาวนาน
ไทยยิ้มให้กับความคิดนั้น
แต่ถึงยังไง เราก็ยังอยู่ด้วยกันเสมอ
END
Author Note: Pray for Japan ค่ะ...
edit @ 17 Mar 2011 21:10:12 by marvolo
edit @ 17 Mar 2011 21:15:34 by marvolo
edit @ 17 Mar 2011 21:41:34 by marvolo